Herbaciane śniadanie

Rankiem herbata stygnie jakoś wolniej
Parzę sobie usta i gardło
Odmrażam palce oczywiście na balkonie
Będę to czuć aż do wieczora

Nie znam nikogo kto tak jak ja
Byłby w stanie wstać godzinę wcześniej
Tylko po to by skulić się w fotelu
I obserwować niebo

I choć wzięłam największy kubek
Czas i herbata znikają zbyt szybko
Nigdy nie potrafię zdążyć
Wryć sobie krajobrazu w pamięć

Zastanawiam się czasem
Jak wyglądają Twoje śniadaniowe myśli
Czy jest u Ciebie zimniej
Jaką masz tam herbatę

Staram się spojrzeć na to ze złej strony
Ale jesteś zbyt niewinny
A ja
Umiem jedynie kochać

Wieczory

czasem jestem jak
lewe ucho Van Gogha
zostawione gdzieś u dziwki
zawinięte w gazetę

tęsknię za ludźmi
których nie lubię
bo nagle się udało
i nie ma nikogo

spędzam na balkonie
leniwe wieczory
z kubkiem zielonej herbaty
obserwuję

myślę że wiesz
co mam na myśli
nie zrozum mnie źle
jest zbyt wiele do roboty

Sjena palona

Dwie brązowe otchłanie

Czasem mi pozwala

Siebie w nich zatopić

A czasem w okularach

Wzrok ucieka szybko

Refleks tani w szkle

I wtedy mam wrażenie

Że trochę więcej wie

Niż sama powiedziałam

I niż okazać umie

Lecz spojrzenie moje zawsze

Gubi się wtedy w tłumie